فرهنگ و هنر

پاسخی به انتقادها از طرح ساماندهی رسانه‌ها

انتقاد از تصمیم معاون مطبوعاتی مبنی بر الزام صاحب امتیاز رسانه به ارائه کد بیمه به عنوان شرط دریافت راهنمایی سرویس» طی روزهای اخیر در تی تی آنلاین، با حضور فعالان رسانه‌ای همراه بود که در نتیجه برای پاسخگویی به دادگاه شکایت کردند.

انتقاد از تصمیم معاون مطبوعاتی مبنی بر الزام صاحب امتیاز رسانه به ارائه کد بیمه به عنوان شرط دریافت راهنمایی سرویس در روزهای اخیر در تی تی آنلاین، با حضور فعالان رسانه‌ای همراه بود که در نتیجه پاسخ‌هایی را پیگیری کردند.

به گزارش تی تی آنلاین، اقدام خبرنگاران برای هماهنگی طرح پیشنهادی شبکه های اجتماعی در دو هفته آینده، الزامی برای بررسی کد کارگاه ایجاد کرده است. بر اساس ماده 46 اتحادیه صنفی روزنامه‌نگاران، برای بیمه کردن خبرنگاران و رسانه‌های حرفه‌ای آنها که تحت حمایت مادی و معنوی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار می‌گیرند، مجوز لازم است.

منتقدان این روش در کنار کسانی که در مورد استراتژی و در مصاحبه با تی تی آنلاین اظهار نظر کرده اند تا اجرای آن را به سمت محیطی سالم تر سوق دهند، معتقدند ابزارهای امروزی در گذشته تفاوت های چشمگیری در قالب و وضوح پیدا کرده اند، هرچند که قوانین قانونی را نمی دانند. الزامات بیمه اما شرایط مناسب برای روز خبرنگاران ملی. آنها معتقدند که مطالب بر اساس بررسی ها و منابع است، نه فقط کدهای بیمه و رسانه ها. شاید کارگزاران نویسندگانی بودند که از نزدیکان خود برتر بودند، نه روزنامه نگاران.
و چون رسانه های بیمه تعطیل می شوند و خبرنگاران به سراغ اخبار زیرزمینی می روند.

در ادامه، پاسخ تی تی آنلاین به این تصاویر شامل موارد زیر است:

1 مدیریت ابزار مانند گذشته نیست و افراد فقط می توانند ابزار باشند، حتی در خانه. اما این حکم در مورد رسانه هایی که این کار را نمی کنند مانند ماده 46 که می گوید «قاضی مکلف به تأمین نیرو است» و همچنین یک رسانه با مجوز رسمی اعمال نمی شود. رئیس هیأت نظارت: چون هیئت ها و گزارش ها از قوانین و روزنامه ها معافیت می گیرند و فقط از یارانه و هیأت های دولتی محروم می شوند نه مجوز. لذا مجری قانون در این بخش با توجه به شرایط و زمان پیش رفته و تنها به قانون مکتوب چندین ساله پایبند نبوده است.
. درست است که باید تخمین زده شود، اما در حوزه شبکه‌های اجتماعی، چون رسانه‌هایی که از ماده ۴۶ قانون و ماده ۳۱ آیین‌نامه اجرایی آن تبعیت نمی‌کنند، نمی‌توانند شرایط قانونی را برآورده کنند، سایر موارد را چگونه می‌توان سنجید. درباره ی او؟ دوم اینکه آیا می توان 14000 دستگاه را ماهی یکبار اندازه گیری کرد و از هزار تا چند صد میلیون تن منابع تامین کرد؟ با چه شاخصی می توانید آنها را تشخیص دهید؟
3. معاون از خبرنگاران می خواهد به هوشیاری خود ادامه دهند. در مراحل بعدی که کوچکترین شکل قانونی رعایت شده است می توان لیست های بیمه را به صورت مستمر مورد ارزیابی و نظارت دوره ای قرار داد. این حداقل نام، کد و بیمه خبرنگاری است که به راحتی می توان به عنوان روزنامه نگار و کارمند آژانس یا یکی از اعضای خانواده با اجازه شناسایی کرد. اما در صورت عدم نیاز به بیمه، هیچ استانداردی برای سنجش و اثبات افرادی که در شبکه های اجتماعی سرمایه گذاری کرده اند وجود ندارد.
4. بالا بردن بزرگراه های زیرزمینی برای ایجاد فضا و کلاهبرداری از قانون، چندان یک سیستم مجری قانون نیست. به این ترتیب حداقل می توان غیرقانونی را محدود کرد، نه رها و غیرقابل دسترس.

اما چند پاسخ دیگر برای این سوال وجود دارد.

الف) رسانه ها به عنوان مدافع حقوق مردم بیش از سایر اقشار سزاوار ترویج حاکمیت قانون هستند. اگر در مقابل قانون بایستند، قضات و مردم چگونه قانونی خواهند بود؟
ب) ای کاش حامیان را فقط در رسانه ها نمی دیدم. بیمه حق خبرنگاران است چرا این حق و وظیفه امنیت را از آنها می گیرید؟
ج) درخواست بیمه صادر شد. آیا کار حرفه ای شبکه های اجتماعی (منظور مسئولیت ها از نظر قانون استخدام است) داوطلبانه جای خود را به بیکاری و کار پاره وقت می دهد؟ آیا دیگرانی که یاوران خود را اعطا کردند، اعمالشان را بیهوده نمی دانند و به آنها توصیه نمی کنند که از راه دورتر به خانه بروند و کار کنند؟
د) کنار گذاشتن بیمه و تعهد ثابت. اولاً طبق ماده 18 قانون، آدرس و شماره تماس رسانه های گروهی نباید ثبت شود؟ این به این دلیل است که شنوندگان می توانند در صورت نیاز از جعبه ابزار بازدید کنند یا با آن تماس بگیرند. آیا مخاطب به دیدار او در مرکز خانه استاد می رود؟ آیا برای هزینه هایی که رسانه ها قرار است پوشش دهند، حمایت نمی شود؟ ابزار داشتن خدمات و بیمه را با رسانه های بدون بیمه مقایسه کنید. تفاوت ها به حدی قابل توجه است که حتی در توزیع عادلانه، تعداد خانه های مشترک و رسانه های فردی تقریباً صفر است.

به این ترتیب رئیس جمهور بیشتر به تامین اجتماعی خود توجه نمی کند. بعد جا می افتد و خانواده آنقدر کوچک است که شکر و چای چه برسد به رسانه ها چه برسد به اینترنت.

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا