اجتماع و خانواده

پیشگویی خارق‌العاده ژول ورن به حقیقت پیوست!

منطقه گذار نام لایه مرزی است که گوشته بالایی را از گوشته پایینی جدا می کند و در ارتفاع 410 تا 660 کیلومتری قرار دارد. فشار شدید تا 23000 بار (bar) در ناحیه انتقال باعث می شود که ماده معدنی الیوین سبز زیتونی که حدود 70 درصد از گوشته بالایی زمین را تشکیل می دهد و پریدوت نیز نامیده می شود، ساختار شیشه ای خود را تغییر دهد.

در مرز بالایی منطقه انتقال در ارتفاع حدود 410 کیلومتری وادسلییت متراکم تر و در فاصله 520 کیلومتری رینگ وودیت متراکم تر می شود.

دکتر. فرانک برنکر، یکی از محققان موسسه علوم زمین در دانشگاه گوته در فرانکفورت آلمان، در این باره گفت: این دگرگونی های معدنی به طور جدی مانع حرکت سنگ در گوشته زمین می شود. به عنوان مثال، در موهای گوشته، توده های مو از اعماق گوشته به وجود می آیند و گاهی اوقات مستقیماً به زیر ناحیه انتقال ختم می شوند. حرکت توده در جهت مخالف متوقف می شود.

به گفته این محقق، صفحات فرورانش اغلب برای عبور از کل منطقه انتقال با مشکل مواجه می شوند، بنابراین کل گورستان چنین صفحاتی در این منطقه در زیر اروپا قرار دارد.

تا به حال، مشخص نبود که جذب مواد در منطقه انتقال چه تاثیر طولانی مدتی بر ترکیب ژئوشیمیایی آن خواهد داشت و آیا آب بیشتری در آنجا وجود دارد یا خیر.

برنکر توضیح داد: صفحات فرورانش نیز رسوبات را از اعماق دریا به خشکی باز می گرداند. این رسوبات می توانند مقدار زیادی آب و دی اکسید کربن را در خود نگه دارند، اما تاکنون مشخص نبود که چه مقدار از این رسوبات به صورت مواد معدنی و کربنات های آبدار پایدارتر وارد منطقه انتقالی شده است و به همین دلیل مشخص نیست که آیا آب زیادی در این منطقه ذخیره شده است یا خیر. Omnino. یا نه

وی افزود: شرایط حاکم برای این امر قطعا موفق خواهد بود. مواد معدنی متراکم wadsleyite و ringwoodite (بر خلاف الیوین در اعماق کمتر) می توانند مقادیر زیادی آب را ذخیره کنند. در واقع، مقدار آب آنقدر زیاد است که منطقه انتقال از نظر تئوری می تواند شش برابر مقدار آب اقیانوس های ما را جذب کند.

این محقق یادآور شد: می دانیم که لایه مرزی ظرفیت زیادی برای ذخیره آب دارد اما نمی دانستیم که آیا واقعا این مقدار آب را ذخیره کرده است یا خیر.

برای یافتن پاسخ، یک تیم تحقیقاتی الماسی را از بوتسوانا، آفریقا کشف کردند. این ماده در ارتفاع 660 کیلومتری، درست در حد فاصل بین منطقه انتقال و گوشته پایین، جایی که رینگ وودیت کانی غالب است، تشکیل شده است.

الماس های این منطقه بسیار کمیاب هستند و 1 درصد از کل الماس ها را تشکیل می دهند. تجزیه و تحلیل ها نشان می دهد که سنگ دارای لایه های متعدد رینگ وودیت است که حاوی آب زیادی است.

علاوه بر این، گروه تحقیقاتی توانستند ترکیب شیمیایی سنگ را تعیین کنند. این ترکیب تقریباً با تمام قطعات سنگی که در بازالت‌های سرتاسر جهان یافت می‌شود، شناسایی می‌شود.

این تحقیقات نشان داد که الماس قطعا از پوسته زمین ایجاد شده است.

برنکر در این باره گفت: در این تحقیق نشان دادیم که ناحیه انتقال یک اسفنج خشک نیست، بلکه حاوی مقدار قابل توجهی آب است. این ما را یک قدم به ایده ژولیت ورن در مورد اقیانوسی در زمین نزدیکتر می کند.

وی ادامه می دهد: تفاوت این است که در آنجا اقیانوسی وجود ندارد، بلکه صخره هایی از آب هستند که نه خیس هستند و نه پاشیده می شوند.

رینگ وودیت های آبی برای اولین بار در سال 2014 در منطقه انتقال الماس کشف شد. برنکر نیز در آن مطالعه شرکت کرد. با این حال، او نتوانست ترکیب شیمیایی دقیق سنگ را به دلیل اندازه کوچک آن تعیین کند، بنابراین مشخص نیست که اولین مطالعه چقدر می تواند گوشته را روشن کند، زیرا محتوای آب الماس از مواد شیمیایی ناآشنا به دست آمده است. محیط

از سوی دیگر، اجزای موجود در الماس 1.5 سانتی‌متری بوتسوانا که توسط فیلم‌های تحقیقاتی مورد بررسی قرار گرفت، به اندازه‌ای بزرگ بود که ترکیب شیمیایی دقیق آن را مشخص کرد که تایید نهایی نتایج اولیه در سال 2014 بود.

نیروی عظیم آب در منطقه انتقال پیامدهایی برای وضعیت دینامیکی درون زمین دارد. می توانید نتیجه را ببینید؛ به عنوان مثال، در ستون های داغ گوشته که از پایین آمده و به منطقه انتقال می چسبد. در آنجا، منطقه انتقال کامل آب را گرم می کند، که به نوبه خود منجر به تشکیل موهای گوشته جدید می شود که آب ذخیره شده در منطقه انتقال را جذب می کند.

اگر این ستون‌های کوچک‌تر آب گوشته را بیشتر حرکت دهند و از حد بالایی گوشته عبور کنند، این اتفاق می‌افتد: آب به داخل ستون‌های گوشته رها می‌شود و در نقطه پایینی از ماده ظاهر می‌شود. به همین دلیل کاه ستون فورا ذوب می شود. و اگر معمولاً این کار انجام می شود، قبل از اینکه به سطح برسد. در نتیجه توده های سنگی در این قسمت از گوشته زمین دیگر به طور کلی سخت نیستند و این به حرکت توده ها پویایی بیشتری می بخشد. منطقه انتقال، که به عنوان یک مانع پویا عمل می کند، ناگهان به محرک گردش جهانی ماده تبدیل می شود.

5858

دکمه بازگشت به بالا